Z doświadczenia powiem Ci,że mąż powinien spotkać się z nią sama na sam,prezent by wypadał w końcu nie widział jej tyle lat.Po kilku wizytach możecia zabrać małą do siebie do domu a na twoim miejscu nie robiłam by nic na siłę,traktowała ją jak swoje dziecko.Nie będzie jej łatwo odnaleść się w nowej sytuacji a to przecież dziecko,które niczemu nie jest winne.Mój mąż też ma syna z poprzedniego związku,poznałam go jak miał 7 lat,nawiązałam wspaniały koleżeńskie relacje z nim,z czasem tłumaczyłam dlaczego tak jest on u mamy a tata z nami ale to z czasem,pomalutku.Mówi mi po imieniu,lubi u nas spędzać czas mimo,że jak wyjechał z mamą do Hiszpanii i jak przyjeżdrza do nas to ma lepszy stosunek i relacje ze mną niżeli z własnym tatą-chłop to chłop nie wie jak podejść do dziecka trzeba mu w tym pomagać:)

moja droga na sam poczatek niech maz idzie sam kilka wizyt .jak mala bedzie gotowa to ty i twoje pociechy mazecie isc z nim .ona napewno bedzie zaniepokojna ta wyzyta tak samo jak towj maz po co malej dostarczac wrazen ze maja ja jeszcze odwiedzic jego zona i przurodnie rodzenstwo to za duzo jak na poczatek .wiem z doswiadczenia bo ja tez sie wychwywalam bez ojca po jakims czasie sie zdecydowal ze mnie odwiedzi i nie wiedzialam co ze soba zrobic mialam wtedy 11 lat i moje mysli byly podzielone w jednej chwili sie cieszylam ze go poznam a w drugiej nienawidzilasm ze mnie zostawil i zapomnial .mysli dziecka sa rozne i trzeba byc naprawde cierpliwym ja zaufalam dopiero moje mu ojcu po 3 miesiacach dopiero wtedy rozumialam dlaczego nie mogl byc z maja mam oni do siebie nie pasowali i niestety takie zycie wybralo ze ja nie mialam tatusia prawdziwego.ale po kilku latach wszystko doszlo do normy ja wyszlam za maz fakt ze mlodo i moj ojciec byl zawsze przy mnie widzial swoja wnuczke i takie tam .ale co najwazniejsze nie odrzucilam swego ojczyma bo to on mnie wychowywal i bylam mu za to bardzo wdzieczna .powodzenia zycze

Ponieważ jest to córka męża to stań na uboczu i nie angażuj się za mocno. Trudne , ale własciwe. Na razie niech mąż sam odwiedzi córkę. Dziewczynka będzie stremowana , może być manipulowana przez matkę i być niegrzeczna. Sami powinni iść na pizzę , na lody , do kina. Powinni dzień spędzić sam na sam. Prezent - jak najbardziej. Ale nie kupować , tylko zapytać co chce dostać. Podarunek po dniu spędzonym razem może przełamać pierwsze lody. Nie ma to jak fajny ciuch.. Niech sobie sama go wybierze.
W domu ...Jeśli mała wyjdzie z pokoju nie idź za nią. Dziecko ma prawo do pobycia w samotności. Będzie w obcym miejscu. Nie naciskaj , nie pukaj i nie pytaj co chwilę czy wszystko ok. Jak najmniej Ciebie. Powiedz tylko , że jak będzie czegoś potrzebowała to jesteś obok. I , że zawsze pomożesz. Nic na siłe.. Daj czasowi......czas.
Pozdrawiam.

ja wiem że każdy jest ciekawy jak ona teraz wygląda jak jej się żyje i ma do niej mnóstwo pytań ale faktycznie najlepszym rozwiązaniem na początek było by żeby mąż sam się zobaczył z córką

Jedyne, co wiem "na pewno", to że lepiej, by mąż poszedł sam.
Wiele zależy od charakteru, temperamentu i chwilowego nastroju dziewczynki. Nie da się przygotować żadnego scenariusza, bo ludzie i sytuacje bywają różne.
Łatwo powiedzieć, ale mąż powinien być naturalny, nie narzucający się, ale i nie nazbyt "odległy".
Lepiej, by na początku się nie tłumaczył, a raczej opowiedział coś o sobie. Musi być zainteresowany dzieckiem, ale nie natarczywy w zadawaniu pytań.
Na początek lepsze są chyba tematy neutralne: "ojej, jaką masz ładną bluzkę; pewnie lubisz lubisz Hello Kitty,skoro masz ją na bluzce". Czy coś w tym stylu.
Co do upominku- drobny, by okazać zainteresowanie ale nie przekupić. Może perfumy z Hannah Montana i do tego tekst: "nie wiem, czy Ci się spodobają, ale wiem, ze dużo dziewczynek w Twoim wieku ją bardzo lubi, więc pomyślałem, że się ucieszysz...".
Wiesz, sądzę, że to trochę tak, jak pierwszy dzień na koloniach lub w szkole. Nie wiesz, czego się spodziewać. Dzieci są różne. Niektóre od razu łapią kontakt, gadają o wszystkim i zdradzają rodzinne sekrety. Inne pytają o rodzinę pani wychowawczyni a nie mówią nic o sobie. A niektóre stoją z dala, tylko obserwują i nie mówią nic. Każdy z tych scenariuszy jest możliwy...